Of wat als hij me gaat bedreigen zoals hij dat ook bij mijn beste vriendin deed die daar zo angstig van werd dat ze de vriendschap met me verbrak? Daarnaast: Ik heb het toch ook laten gebeuren? Ik dacht dat het normaal was dat een man zo onvoorzichtig met me omging. Dat geweld, leugens en 100 keer bellen per dag om te vragen waar ik was, erbij hoorde. Bij zo’n relatie. Ik had als kind immers nooit een voorbeeld gehad van een man die wel deugde. Zo waren ze toch allemaal?
Nooit
Later leerde ik dat alles wat ik meemaakte helemaal niet oké was en dat ik met geweld door hem ben verkracht. Hij had alleen oog voor zijn eigen behoeften, hij keek niet naar hoe het voor mij was. Nooit. Zelfs het gillen en huilen van mijn kant bracht hem niet tot stoppen.
Abrupt
Tot ik het eindigde. Abrupt. Zijn nummer geblokkeerd en zelf een nieuw nummer genomen. Alle contact verbroken. Verhuisd zodat hij me niet meer kon vinden, terwijl ik ondertussen hoorde dat hij toch steeds het huisnummer van mijn ouders belde om mij te zoeken. Hij zei niks, maar mijn ouders wisten heel goed wie er aan de andere kant van de lijn meeluisterde.
Boosheid
Totdat ik een keer op bezoek was bij mijn ouders en ikzelf de telefoon opnam. ‘Hallo?’ ‘Ik ben het,’ zei de stem aan de andere kant van de lijn. De rillingen liepen over mijn rug. Ik herkende hem direct. Hij vroeg hoe het met me ging. Van boosheid riep ik door de telefoon: ‘Weet je wel wat je me hebt aangedaan? Je hebt me misbruikt en na het volgen van therapie heb ik er nog steeds heel veel last van!’
Onveilig
Vervolgens beschuldigde hij me ervan dat hij van niks wist en dat ik had gelogen over dat ik nog maagd zou zijn toen ik met hem was. Woedend riep ik: ‘Dat was ik ook! Jij hebt mijn allereerste seksuele ervaring kapotgemaakt!' Ik smeet de hoorn erop en liep huilend weg. Mijn ouders wisten van niks, ik had ze niks verteld. Tot op de dag van vandaag weten ze nog steeds niet wat me met hem overkomen is. Dat voelde altijd te onveilig.
Bewijs
In de loop van de jaren heb ik altijd getwijfeld of ik aangifte moest doen. Ik durfde het gewoon echt niet en waarschijnlijk leverde het me nog meer gedoe op, dacht ik bij mezelf. Dan moest ik weer mijn verhaal vertellen. Wat als ik niet geloofd werd? Zo empathisch is de politie meestal niet als het op seksueel misbruik aankomt. Bewijs had ik niet, behalve de traumatische beelden in mijn hoofd en het nare gevoel in mijn lichaam dat er altijd ‘vast’ leek te zitten. Het gevoel dat ik niet meer helemaal van mezelf was. Dat mijn lichaam te vatbaar was voor andere mannen die er hun eigen ding mee wilden doen.
Verjaard
Inmiddels ben ik nu 23 jaar verder. Toen ik eenmaal toch de moed had gevonden om aangifte te doen, bleek de situatie verjaard te zijn. Toch heb ik afgelopen week melding gedaan van de zaak. Daarbij heb ik zijn volledige naam genoemd, mocht het iemand anders ook overkomen. De politie hoeft er voor mij niks meer mee te doen. Ik deed het voor mezelf. Ik voelde voldoening. Ik heb eindelijk af kunnen sluiten wat er al die jaren onbewust heeft gespeeld: het gevoel van een open einde dat nog weggewerkt moest worden. Dat is nu gebeurd. En ik ben er helemaal oké mee. Mijn verhaal is afgerond.