Afwijzing, iets wat ieder persoon niet fijn vindt. Toch kan het voor de een zwaarder beladen zijn dan voor de ander. Daar herken ik mezelf wel in. Ik ben altijd veel bezig met de mening van andere en bang om dingen fout te doen. Als ik bijvoorbeeld een fout gemaakt heb ben ik gelijk bang dat de ander mij gaat verlaten uit vriendschappen of relaties. Heel ingewikkeld want we maken allemaal wel eens fouten.
Niet goed genoeg
Daarnaast heb ik ook snel het idee dat ik het niet goed genoeg doe, ik durf niet zo snel nee te zeggen of mijn grenzen aan te geven. Of als ik bijvoorbeeld paniek of angst heb dan denk ik pfff wat zullen mensen wel niet denken? Door het seksueel misbruik voel ik veel angsten heb ik last van paniekaanvallen, of kan ik heel verdrietig zijn. Ik probeer dat zo min mogelijk te laten zien aan andere, omdat ik ten eerste bang ben dat ik daardoor nog een keer misbruikt wordt, en ten tweede omdat ik bang ben voor de afwijzing van andere. Toch lukt het mij niet altijd om het voor me te houden, soms barst ik nou eenmaal in huilen uit of kom ik in een paniekaanval. Zodra ik weer wat rustiger ben schiet ik gelijk in de stress. Wat zullen mensen wel net denken? Vinden ze me raar? Willen ze nu nog wel met mij om gaan?
Paniekaanval
Laatst had ik een paniekaanval op mijn werk. Voor het eerst op mijn nieuwe werk... Door vakantie ben ik daarna 1,5 week niet op mijn werk geweest maar ik heb mij veel druk gemaakt over de paniekaanval. In mijn hoofd vond iedereen mij raar, had ik collega's afgeschrikt en ik heb wel 8x sorry gezegd tegen mijn baas en collega. Ik was er helemaal van overtuigd dat ik niet meer welkom zou zijn op werk en voelde me verschrikkelijk dat ik me zó had laten gaan. Terwijl ik er eigenlijk natuurlijk niets aan kon doen.
Het is oké
Na mijn vakantie ging ik met veel tegenzin en spanning naar werk. Het liefst wilde ik me verschuilen in wijde kleding en mij verstoppen in een hoekje. Maar eigenlijk had helemaal niemand het er over. Sterker nog, mijn baas zei nog: zie je wel! Het is oké! Daarna ben ik eens diep gaan nadenken. Stel, het was een andere collega gebeurd, wat zou ik er dan van vinden? Hoe zou ik er dan mee om gaan? En die gedachte raakte mij best wel. Als het iemand anders zou overkomen dan zou ik diegene graag willen helpen en steunen. Ik zou het erg vinden voor diegene, maar niet voor ons.
Mijn eigen afwijzing
En daar begon het balletje te rollen, ik was niet bang voor de afwijzing van andere... maar de afwijzing van mezelf! Vaak denk ik dat mensen alleen willen afspreken bijvoorbeeld uit beleefdheid in plaats van dat ze écht willen dat ik er ben. Door het misbruik heb ik zo een afschuw gekregen naar mijzelf en mijn lichaam dat ik mijzelf echt zo onwijs kan haten. En daardoor kan ik gewoon niets hebben wat er bij mezelf gebeurt, kan ik niet geloven dat mensen met mij af willen spreken om wie ik ben. En wijs ik mezelf eigenlijk continu af, waardoor ik ook denk dat andere het doen. Best wel sneu als ik er zo over nadenk, dat iemand je zo kapot kan maken dat het de relatie met jezelf en andere zo in de weg kan staan.
Omdenken
Nu probeer ik steeds vaker om te denken. Als ik bang ben voor afwijzing probeer ik te denken hoe ik mij erbij zou voelen en wat ik zou zeggen tegen een ander als het bij een ander zou gebeuren. Van daaruit kijk ik verder of ik bang ben voor de afwijzing van de ander, of eigenlijk van mezelf. Voel jij wel eens afwijzing bij jezelf?