Het overleven van seksueel misbruik is een van de zwaarste dingen die je mee kan maken. Want niet alleen wordt er vaak hardhandig je lichaam binnengedrongen maar ook wordt je lichaam hormonaal ontregeld en word je dusdanig beschadigd dat je je gehele identiteit kan verliezen. Sinds de verkrachtingen voelde ik mij leeg, somber en eenzaam. Mijn lichaam deed dingen die ik niet wilde en ik voelde steeds weer zijn handen op mijn lijf. Zijn gehijg in mijn oor. Maar ondanks de duizenden keren douchen en schrobben tot mijn huid er stuk van ging, bleef dit gevoel. Mijn lichaam was niet het mijne meer.
Zo min mogelijk triggers
Zo ook mentaal, ik bleef achtervolgt worden door nare herinneringen, ik voelde mij angstig, schuldig en walgelijk. De dagen werden steeds donkerder. Ik vond af en aan met periodes eigenlijk geen plezier meer in mijn dagelijks leven en besteedde dagen, weken en maanden in mijn bed. Zo hoefde niemand mijn walgelijke lichaam te zien en hoefde ik ook minder prikkels en triggers te doorstaan.
Het bleef donker
Ik volgde veel therapie. Traumatherapie, opnames, eetstoornis behandeling voor de eetstoornis die ik dankzij het misbruik had ontwikkeld, maar ook exposure therapie en heel veel psycho educatie. Toch bleef ik mezelf walgelijk vinden. Ik kon mijzelf, mijn lichaam en mijn gedachten niet uitstaan. Ondanks dat maakte ik wel stappen, ik begon met het verwerken van gebeurtenissen en leerde waarom het niet mijn schuld was. Maar de dagen bleven donker.
Weg duwen
Tot ik kort geleden een nieuwe vriendin leerde kennen. Zij kwam in mijn leven en deed het licht aan in de duisternis. Plots was er iemand die mijn lichaam waardeerde, die mij zag en mijn pijn en verdriet er liet zijn. Zij zag mij, door alles heen. Maar voor mij voelde het als te mooi om waar te zijn, dus besloot ik haar weg te duwen.
Hoop
Zij liet het alleen niet toe. Zij bleef, ondanks dat ik zo een walgelijk, vies en donker persoon was die de deur voor haar neus dicht gooide, bleef ze. En hoe.. hoe meer ik haar weg duwde hoe meer liefde ze gaf. Ze zag mij, gaf mij knuffels, sprak mij liefdevol toe en bleef mij maar steunen. Iets wat ik niet eerder had gekend. Plots voelde ik hoop, dat alles beter kon worden…
Toekomst
Ik ben er nog niet en ik ben vaak in de war van hoe een liefdevol persoon zij kan zijn. Ze is zo zacht en zo liefdevol naar mijn lichaam en pijn. Vaak voel ik mij niet eens meer eenzaam en zonder woorden weet ze vaak al wat er is. Het voelt heel onwerkelijk dat zij in mijn leven is gekomen. Mijn kijk op mijn lichaam, mijn gedachten en de wereld verandert. Dat is zwaar en eng, maar ook heel speciaal om mee te mogen maken. Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar ik gun iedereen zo een zorgzame, lieve vriendin! Dankzij haar voel ik de kracht om te mogen helen van mijn pijn, leer ik dat dit lichaam van mij is en goed is zoals het is. Maar vooral leer ik mezelf weer accepteren en hoopvol naar de toekomst te kijken. Zal ik dan ooit verder kunnen herstellen van deze verschrikkelijke herinneringen?