Je lichaam leerde eerder te voelen dan te vertrouwen.
Je ogen leerden te scannen voordat je keek.
Je hart leerde te schuilen waar het vroeger open was.
Sindsdien betekent veiligheid iets anders.
Het is niet langer iets dat we zomaar voelen,
het is iets wat we bewaken, bouwen en verdedigen.
Elke dag opnieuw.
In onszelf.
In wie ons toelaat.
In wat we niet meer pikken.
We weten dat niet elke aanraking gevaarlijk is,
maar ons zenuwstelsel gelooft dat nog niet.
We weten dat niet iedereen ons pijn doet,
maar ons lichaam houdt z’n adem in,
tot het zeker weet.
En toch, ondanks alles,
leven we.
We leren weer voelen.
We leren weer rusten.
We leren dat trouw blijven aan onszelf
een vorm van liefde is.
Want wie ooit zo diep onveilig is geweest,
weet als geen ander
hoe heilig veiligheid is.
En dat het grootste bewijs van zelfliefde
is om haar nooit meer op te geven.