En hoe meer ik erover kon praten en delen, hoe meer ook anderen de gevolgen zagen wat wat ik vroeger had meegemaakt. En ondertussen deed ik wat ik kon om me beter te gaan voelen. Talloze therapieën, boeken en oefeningen zorgden langzaam voor steeds wat meer ruimte. De herbelevingen verdwenen. De triggers werden zachter en de angstaanvallen stopten.
Anders
Maar toen het trauma steeds meer op de achtergrond raakte, gebeurde er iets wat ik niet had verwacht: ik bleef diepe emoties voelen. Ik dacht oprecht dat helen van mijn trauma zou zorgen dat alleen fijne gevoelens overbleven. Maar dat was niet zo. Verdriet, onzekerheid, somberheid en angst waren er met momenten nog steeds. Anders, dat wel.
Emoties
Eerst wilde ik ervan weglopen, het negeren, omdat ik dacht dat ik terug was gevallen. Totdat ik ontdekte dat deze emoties niet mijn trauma raakten, maar voortkwamen uit het leven zelf. Toen kwam er meer rust en konden die menselijke emoties er gewoon zijn. Ik was er op een vreemde manier zelfs trots op dat ik die nog kon voelen na alles.
Gewoon mens
Ondanks dat ik me vrij voel, herinnert de buitenwereld me er helaas nog wel aan dat ik die 'vrouw met dat misbruikverleden ben'. Want als ik zichtbaar emotioneel ben, denken ze 'dan komt dat vast door vroeger'. Het lijkt wel alsof het voor sommige mensen makkelijker is om al mijn nare gevoelens aan mijn verleden te koppelen, dan te erkennen dat ik net als zij gewoon ook een mens met gevoelens ben.
Helen
Het zou fijn zijn als ik niet altijd de vrouw blijf die 'iets ergs heeft meegemaakt'. Dat mijn huidige verdriet, twijfel, liefde, angst en hoop niet elke keer opnieuw wordt verklaard vanuit mijn verleden. Maar dat ik mag bestaan als volledig mens, niet alleen als iemand met trauma. Want helen betekent niet dat je nooit meer iets voelt. Helen betekent dat je eindelijk genoeg ruimte hebt om te voelen wat écht van jou is, in het hier en nu.