Daardoor verloor ik niet alleen mijn jeugd, maar ook mijn plek in mijn eigen familie.
Geen contact
Ons contact is hierdoor tientallen jaren enorm verstoord en later ook verbroken geweest. En zelfs na de dood van mijn vader kwam er geen verzoening, maar alleen verwijt over mijn vaders uitvaart (waar ik niet ben geweest), mijn stichting en verleden. Er was nog steeds geen ruimte voor mijn waarheid en mijn pijn.
Een opening
Maar toen, jaren later, belde ze opeens. Ze zei dat ze me miste en mijn stem wilde horen. Zoiets had ze nog nooit tegen me gezegd. Door de Alzheimer leek ze veranderd, want ik ontmoette een zachte, warme, liefdevolle versie van mijn moeder. Een jaar lang bezocht ik haar thuis, en zonder iets hardop werd besproken, heelden we allebei.
Alleen
Tot ze ’s nachts begon te dwalen en halsoverkop naar een tijdelijke opvang moest. Toen ik haar daar weer zag, lukt het me niet meer met haar te verbinden. Het voelde alsof ik de moeder die ik net gevonden had, weer verloor. En toen voelde ik ook weer de oude pijn van in de steek gelaten worden en alleen staan.
De heling kwam terug
Maar toen ik haar gisteren in haar laatste onderkomen bezocht, bleek het niet het einde. Integendeel. Ik liep binnen en ze herkende ze me meteen. Ze zei mijn naam en streelde me meteen over mijn hoofd. In de twee uur daarna zei ze wel zeker tachtig keer dat ze zó blij was dat ik er was. Ze aaide door mijn haar, gaf me compliment na compliment en bleef me knuffelen.
Op de terugweg besefte ik dat dit ene verbindende moment met mijn moeder meer heelt dan ik ooit nog had durven hopen.