Gewoon doen alsof er nooit iets is gebeurd, toch? Ik hield mijn hoofd jarenlang voortdurend bezig, mij focussen op alles wat mijn geest maar van de echte waarheid weghield. Ik zette gedrag in, van suïcidaliteit tot manipulatie en afhankelijkheid, om maar te zorgen dat ik met iets anders bezig was dan het voelen waar het daadwerkelijk over ging. Mijn omgeving kon mijn gedrag vaak niet begrijpen en bijhouden, wat voor veel onbegrip zorgde en bij mij weer doorwerkte tot gevoelens van afwijzing en eenzaamheid.
Ik voelde me overal onveilig
Maar, hoe hard ik mijn best kon doen dat mijn hoofd het ‘vergat’; mijn lichaam deed dat niet. En keer op keer, zorgde dat ervoor dat ik mij overal onveilig voelde, wat uiteindelijk leidde tot dissociaties. Ik sloot mezelf af en verplaatste mezelf soms letterlijk in een andere wereld, weg van de realiteit die zo veel pijn doet. Waarschijnlijk was dissociatie al een aangeleerde skill geworden tijdens het misbruik, en begon ik het nu ook in te zetten om de triggers die mij daaraan herinnerde te kunnen verdragen.
Ik moet mijn lijf leren dat in het hier & nu geen gevaar is
Heling en verwerking begonnen niet in mijn hoofd, maar het leren dat mijn lijf in het heden geen gevaar loopt. En dat dissociatie niet nodig is om mij te beschermen, want het is niet vroeger meer. Het is nu, en in het nu is het wel veilig.
Wil ik terug?
Toch, heel eerlijk, wens ik soms nog terug te willen, naar de bovengenoemde jaren. Omdat het leven in het hier & nu, met mijn echte zelf en de gebeurtenissen glashelder in mijn hoofd opgeslagen, ontzettend zwaar is. Maar het is wel de weg naar mijn uiteindelijke verwerking en heling, en hoe moeilijk het ook is voel ik wel dat ik op het juiste pad zit.