Erkenning

Marianne Kimmel 27-10-2021
57 keer bekeken 0 reacties

Zolang ik me kan herinneren, heb ik een diepe behoefte gevoeld aan erkenning. Dat iemand tegen me zou zeggen dat ze wisten dat mijn vader me zoveel pijn deed en ik met moeite mijn hoofd boven water kon houden.

Of nog beter: dat iemand het gevaar zag waarin ik verkeerde en me er heel moedig uit redde. Soms droomde ik zelfs dat mijn moeder ineens stoer werd en me met alles wat ze in haar had beschermde.

Maar die erkenning kwam niet. Toen ik begon te praten, geloofde niemand me en draaide mijn familie zich volledig van me af. En toen stond ik helemaal alleen. Wat deed het pijn dat niemand zag hoe ik had geleden, niemand me wilde helpen en ik blijkbaar geen liefde waard was. En dus bleef het enorme verlangen naar erkenning van mijn familie onbeantwoord bestaan.

Tot gisteren. Toen belde een familielid me op en heb ik daar onverwachts ruim een uur mee gesproken. Ze had mijn boek gelezen en sprak over de absurde manier waarop mijn vader me opvoedde, over zijn angstaanjagende werkkamer en over hoe hij bewust sociaal contact vermeed. Ze snapte nu voor het eerst dat het seksueel misbruik al die tijd weliswaar zo onzichtbaar toch duidelijk aanwezig was.

Kippenveel over mijn hele lichaam. Dat voelde ik toen ze die woorden uitsprak. Eindelijk erkenning van een familielid, na al die jaren. Dankbaar dat blijkbaar de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Afbeeldingen

Reageren

Velden met een * zijn verplicht.

Anti spam controle *

We gebruiken CAPTCHA als controlemiddel om spam tegen te houden. Vink de checkbox aan om door te gaan. Mogelijk wordt er gevraagd om bepaalde afbeeldingen te selecteren.
 
Een momentje...

 

Contact

E-mail: info@projectspeaknow.nl
Rekeningnummer: NL50KNAB0723023425
KvK: 57736472

Steun ons!

Het is mogelijk om ons te steunen via een donatie. 

Doneren

 

 

 

 

 
Cookie-instellingen